Park Jurajski

Zastanówmy się, czy jest możliwe odtworzenie DNA dinozaurów na podstawie skamieniałości?

Wizja ukazana w Parku Jurajskim, na której wychowało się kilka pokoleń, przemawia mocno do wyobraźni. Wielu informacji na temat życia Wielkich Jaszczurów nie da się potwierdzić bazując na szczątkach kopalnych, może więc dałoby się… hmm.

Przyjrzyjmy się kilku faktom:

1) W bazie danych NCBI nie ma sekwencji DNA dinozaurów, ale jest sekwencja białkowa kolagenu dla dwóch gatunków: T-Rexa oraz Brachylophosaura sp. Jednak te sekwencje są bardzo złej jakości i są one odtworzone na bazie wyizolowanych antycznych białek, a nie kwasów nukleinowych.

2) Wg badań nad okresem półtrwania aminokwasów i DNA z 1996 roku, żadne DNA nie ma prawa przetrwać w kopalinach dłużej niż 100 000 lat [1]. Chyba że… jest to DNA izolowane z bursztynu (a więc Jurassic Park był bardzo merytorycznym filmem!). Jest co prawda jedno nowe badanie ze stycznia tego roku, w którym naukowcy twierdzą że uzyskali DNA hadrozaura, jednak póki co brak dowodów na potwierdzenie tej tezy [3].

3) Przez 23 lata od opublikowania powyższej pracy niestety wciąż w NCBI nie zdeponowano żadnej bursztynowej gadziej sekwencji, więc komary mezozoiczne chyba nie gustowały w dinozaurzej krwi.

4) Po co izolować DNA dinozaura, jeżeli dinozaury biegają nam licznie po podwórkach na wsi? Wszak Gallus gallus [kurą zwany] jest w prostej linii potomkiem straszliwych jaszczurów.

Tak więc raczej nie ma co liczyć na dinozaura z próbówki.
Mamy dla was jednak jeszcze jedną ciekawostkę: każdy z Was może sam sprawdzić, skąd autorzy filmu Jurassic Park wzięli widoczną na filmię sekwencję DNA “dinozaura”. Wystarczy przeprowadzić przeszukiwanie BLASTem [2]. Albo spojrzeć do pracy naukowej pana Boguckiego z czasopisma Biotechniques z 1992 roku który nam to bez wysiłku wyjaśni. Nomen omen praca ta nie została przyjęta do Nature, Cell ani do Science.

Polecamy pozostałe ciekawostki genomowe

Pochodzenie na życzenie
Każda cegiełka inna