Kozy są jednym z wielu gatunków zwierząt udomowionych przez człowieka. Przez tysiąclecia były, i są dalej, źródłem mleka, mięsa czy skóry. Jak każde udomowione zwierzę tak i kozy kiedyś były dzikie. Jak i kiedy doszło do tego, że zostały przygarnięte przez człowieka? Na to pytanie postanowili odpowiedzieć genetycy!

Najstarsze ślady udomowienia kóz znaleziono w górach Zagros znajdujących się w zachodniej części Iranu. Jednym z ciekawych spostrzeżeń archeologów było zidentyfikowanie zróżnicowania w ilości osobników danej płci, co wykazano podczas analizy kości. Samce zabijane były bardzo szybko, zaraz po osiągnięciu pełnego wzrostu, podczas gdy samicom pozwalano dożyć bardziej sędziwego wieku, co pozwalało na zmaksymalizowanie liczby nowych osobników. Tamtejsze kozy były także znacznie większe od współcześnie żyjących osobników.

Chcąc bardziej szczegółowo poznać historię rozwoju tego gatunku, wykorzystano w badaniach dostępne metody i narzędzia genetyczne. Naukowcy przeanalizowali 14 genomów jądrowych oraz 32 genomy mitochondrialne z dwóch stanowisk archeologicznych w Iranie. Pozwoliło to ustalić, że analizowane genomy należały do kóz będących genetycznymi przodkami wszystkich innych udomowionych kóz. Dodatkowo wyodrębniono małą grupę (32 osobniki), których genomy były bardziej podobne do najbliższych dzikich krewnych, czyli Kozłów Bezoarowych (łac. Capra aegagrus aegagrus). Oznacza to, że do stad już udomowionych kóz dołączano także osobniki pochodzące z dzikich stad.

Badania pozwoliły ustalić wiek przypuszczalnego udomowienia tych zwierząt. Szacuje się, że nastąpiło to około 8200 lat przed naszą erą. Oznacza to, że kozy towarzyszą człowiekowi już od prawie 10 tys. lat. To naprawdę imponujący wynik!

Jeśli chcesz wiedzieć więcej, kliknij link:

https://www.pnas.org/content/118/25/e2100901118